Over mij
Volg mijn avontuurlijke fietstocht naar de Iraanse grens en doneer aan Transform Iran. Via deze website deel ik mijn ervaringen, verhalen, foto's en routes naar de grens met Iran. Samen kunnen we het verschil maken. Welkom en bedankt voor je steun!
Even kort voorstellen
Ik ben Arotin, 36 jaar oud, en ik woon met mijn vrouw en twee dochters in Nederland. Mijn ouders moesten Iran ontvluchten uit angst voor vervolging. Ze moesten hun huis, bedrijf, familie, vrienden en vooral hun kerk achterlaten, zodat mijn broers en zussen en ik een beter leven konden leiden, zonder beperkingen en angst. Dit was niet wat mijn ouders wilden, maar het was noodzakelijk. Via deze weg wil ik jullie mijn verhaal vertellen. Want de kans dat ik ooit Iran binnen kan komen is echt heel klein. Maar hoe zou het zijn als ik ooit met mijn kinderen naar Iran kan gaan en ze kan laten zien waar hun vader naar de zondagsschool ging, of waar we zomerkampen vierden op de boerderij van de kerk buiten Teheran? Dat zijn dromen die me altijd zullen blijven achtervolgen.
Mijn liefde voor fietsen
Mijn liefde voor fietsen begon al op jonge leeftijd. Toen ik 4 jaar oud was, schreven mijn ouders het boodschappenlijstje en gaven ze me een tas. Ik fietste met mijn driewieler naar het einde van de straat om de boodschappen te halen. Vanaf dat moment wist ik dat dit mijn hobby zou worden. Later, op 10 december 1999, verhuisden we naar Nederland. Op Koninginnedag kreeg ik van mijn vader mijn eerste echte fiets. Het was een retro Peugeot die mijn vader voor 25 euro op de markt had gekocht. Mijn vader vertelde me dat hij op mijn leeftijd een vergelijkbare fiets had gehad en er enorm veel plezier mee had beleefd. Tijdens het fietsen besefte ik dat God contact met me wilde maken en tot me wilde spreken. Want als ik fiets, kan ik nergens aan denken. Niet aan de dagelijkse dingen, niet aan mijn zorgen, mijn financiën of wat dan ook. Ik voelde dat God op die momenten tot me sprak. "Nu kun je eindelijk naar Mij luisteren in plaats van maar wat rond te dwalen." Ik was ongeveer 18 jaar oud toen God me eens vertelde dat ik voortaan mijn Bijbel mee moest nemen tijdens het fietsen. Omdat ik met je wil praten. Dat is ook het enige wat ik sindsdien doe. Mijn Bijbel is altijd bij me als ik fiets. Daarna heeft God talloze keren tot me gesproken met Zijn woord, God heeft me profetische woorden en visioenen gegeven. Alles wat God me de afgelopen 18 jaar heeft verteld, is uitgekomen. Ik heb het op de proef gesteld, soms twijfelde ik aan Zijn belofte. Maar één ding is zeker: Hij houdt zich altijd aan Zijn belofte.
Het moment dat God met mij sprak en mij een visioen gaf
Toen ik 19 jaar oud was, zag ik een visioen dat voelt alsof het gisteren was. Het is na al die jaren nog steeds zo helder. God vertelde me het volgende: Op een dag zul je naar de grens van Armenië en Iran fietsen. Je zult een heuvel opgaan en de overwinning op Iran uitroepen (de reden dat ik niet naar Iran kan gaan, is omdat ik 20 maanden militaire dienst moet vervullen). Onderweg naar de grens met Iran had ik kleine bijbels bij me en waar ik de bijbels ook neerlegde, veranderde het gebied van een woestijn in een bos met natuurlijke waterbronnen. Jarenlang heb ik me afgevraagd wat dat betekende, tot een jaar geleden. Ik las Lukas 17:21. In dit vers vragen mensen Jezus naar Gods koninkrijk. En het laatste deel van het vers zegt: het koninkrijk van God is in je (of onder je) en bestaat niet uit mensen die hier of daar kijken. God zei het me duidelijk. De fietstocht is niet alleen bedoeld om van mooie uitzichten te genieten. Maar Ik wil je gebruiken om anderen te zegenen tijdens je reis. Toen ik 19 was, dacht ik dat het snel zou gebeuren. Dus begon ik meteen met plannen. Het liep echter heel anders dan ik ooit had verwacht. De afgelopen jaren heb ik veel fietstochten gemaakt. Bijvoorbeeld van Nederland naar Milaan, richting Nancy, Luxemburg en mijn meest recente van Nederland naar Finland. Maar elk jaar, als ik de reis naar Armenië probeerde te plannen, zei God me nee, je moet nog even wachten. Soms had ik wel het geld, maar niet de tijd, en andere keren had ik wel de tijd, maar niet de financiële middelen.
Een Visie Die Werkelijkheid Wordt
In 2024 begon ik opnieuw met het plannen van mijn fietstocht naar Armenië. Maar na een half jaar plannen vertelde God me opnieuw dat ik nog niet naar Armenië zou gaan. Hij zei: je gaat naar Finland. Bereid je voor, leer van je ervaringen tijdens deze reis. Want het zal niet meer zo lang duren. Dus dat deed ik. Na nog eens 6 maanden plannen vertrok ik van Hamburg naar Helsinki. De reis was ongeveer 2600 km. Tijdens de laatste week van mijn reis in Finland vertelde God me: nu is het moment om je voor te bereiden op de visie die Hij je 15 jaar geleden gaf. De afgelopen anderhalf jaar heb ik getraind, me voorbereid, gebeden en uitgezocht welke route ik moest fietsen. Mijn reis zal 49 dagen duren (waarvan 42 fietsdagen). Ik zal de volgende landen passeren: Duitsland, Tsjechië, Hongarije, Slowakije, Roemenië, Albanië, Turkije, Georgië en Armenië. Dit is het beeld dat ik 17 jaar geleden in mijn visioen zag en waar ik een half jaar over heb gedaan om het te vinden. Dit zijn de heuvels/bergen in het gebied van Suynik. Deze heuvels liggen op ongeveer 32 km van de grens met Iran. Dit is de uitzicht dat ik meer dan 15 jaar geleden in mijn visioen zag